«Έχει το δικαίωμα να ελπίζει κανείς ότι,

ανάμεσα από τα φοβερά κυκλοτρόνια

και τους ηλεκτρονικούς εγκεφάλους,

μια μέρα, όπως ανάμεσα από δυο μαλτεζόπετρες,

θα ξεφυτρώσει πάλι, σαν καταπόρφυρη παπαρούνα,

η ΠΟΙΗΣΗ»

Οδυσσέας Ελύτης

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

"A hug from a stranger" Κυριάκος

I was just wondering...
how does it feel to have a warm hug?
And then, like a wish,
I dreamed about a hug...
what a weird hug!
Neither warm nor cold...
But somewhere in the middle,
definetely filling gaps...
huge empty gaps which
love, warmth and partnership never touched...
what a weird hug!
Filling needs that you have never imagined...
Giving love to creatures who need it...
Being the light in the soul's darkness,
the lighthouse in the rough sea!
so be strong..
someone may need you out there...
he may need your strength...
be sure and just become the hope for others..
Just always remember!
Someone truly needs you...
someone may dream about you...
someone...

Someone from the past?
Maybe from the future?
He may be living with us...
becoming the company
in the loneliness of your heart...
May he be a human?
Maybe the shadow in the dark?
Definitely he is your partner...
the child you never had!

"Το ξύπνημα της νιότης" Κυριάκος


Έρωτα...
που βρίσκεσαι στο θρόισμα των φύλλων...
στο γλυκό απόηχο του κύματος...
στη ζεστασιά του ήλιου...
στο φως του φεγγαριού...
και στη σιωπή της νύχτας...
ίσως... ίσως τη ζωή μου εσύ ορίζεις!

Τα μάτια σου... αχ τα μάτια σου!
ουρανός στη ζωή μου...
καθρεφτίζουν την ψυχή μου...
και όλα αυτά... στο φύσημα του ανέμου...

Το χαμόγελο σου... αχ το χαμόγελό σου Θεέ μου!
φως στην ψυχή μου...
τη φωτίζει τη ζωή μου...
και όλα αυτά... στην παιδική σου συντροφιά...

Μα τη νύχτα φεύγεις! χάνεσαι!
Κι η καρδιά μου πια ραγίζει...
η χαρά πια δε γυρίζει...
στης μοναξιάς την αγκαλιά...
βρίσκω τώρα συντροφιά...

Και ξέρεις... χάνομαι!
όχι για την ομορφιά...
ούτε για την ανάγκη!
μα για το συναίσθημα που όριζε την πλάση
του κόσμου που δημιούργησα μονάχα 'γω για σένα...

Μα πάλι εκεί! γυρίζεις!
τη ζωή μου να ορίσεις...
σα να μην έφτανε της αφέλειάς σου η μπόρα...
Κι εγώ εκεί! προσμένω!
σαν το πολυτιμότερο πράγμα στη ζωή μου
να μην είχε πια ποτέ χαθεί
στη νύχτα της ερήμου...

Μπορεί ποτέ σου μην το μάθεις
και όλα να μείνουν στον κόσμο των ονείρων...
μα πρέπει σίγουρα να καταλάβεις
πώς από του Έρωτα το βέλος
δεν γλίτωσε ποτέ κανείς!

Κι εδώ... σ'αυτή τη γλυκιά στιγμή της νύχτας...
επιλέγω να σου πω...
αγάπη μου... καληνύχτα...

"Συναισθήματα ενός λαβωμένου" Κυριάκος

Πολλές φορές κατέβηκα στις θάλασσες του Άδη
αγάπες, φίλους και γνωστούς βρήκα μες το σκοτάδι
λόγους δεν αναζήτησα....μήτε και χελιδόνια!
άνοιξη, καλοκαιριά...σε τούτο το χειμώνα....

Δεν είναι κρύα η καρδιά...
ξέρεις ποτέ δεν ήταν!
κι ας είναι μες την παγωνιά
κι ας είναι μες τα χιόνια!
Πάντα μένει εκεί· ζεστή
να περιμένει ακόμα!

Τον ήλιο να παρακαλεί
παράθυρα ν' ανοίγει!
για να 'ρθει ετούτη η ψυχή
που με καημό και προσμονή...
μέσα σε τούτη τη σιγή
χρόνια την περιμένει...

Ψυχή εσύ αιώνια...
ψυχή εσύ πλανεύτρα
που την καρδιά μου τη σκιρτάς
που την καρδιά μου ξέρεις
σε χιλιοπαρακαλώ! σε χιλιοϊκετεύω!
Μην τη χτυπήσεις άγρια
μη μου την επληγώσεις
γιατί χρόνια προσπάθησα...
χρόνια απεγνωσμένα!
να τη μαζέψω όσο μπορώ
μονάχα 'γω για σένα...


Και τώρα που κατάλαβες
τι είναι αυτό που θέλω...
αυτό που τόσο αγαπώ, αυτό που εγώ προσμένω
δείξε επιείκια ψυχή
σε αυτό που λέν' αγάπη!
Κι εγώ εδώ σου ορκίζομαι...
σ' αυτήν εδώ την πλάση!
πώς της αγάπης το φιλί...
η καρδιά και η ψυχή
με χάρη θα χαρίσουν!

"Νεφέλη" Κυριάκος

Tα βράδια είναι μεγάλα πια...
το σκοτάδι πέφτει...
τα βήματα χάνονται...
ο ρυθμός ξεθωριάζει...
η σιωπή κάθισε στο θρόνο της...

Μέσα από το σκοτεινό πέπλο
ίσως
και ν' αχνοφαίνονται χρώματα...
κάποιες γραμμές ονείρων,
ελπίδων
και ζωών που χάθηκαν·
χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου,
στο πέρασμα των ευκαιριών
που ποτέ δεν εκμεταλλευτήκαμε...

Επιλογή κι όνειρο...
όνειρο κι επιλογή...
η εικόνα σου εμφανίζεται μέσα από τα μαύρα πέπλα...
τρέχω να σε φτάσω!
να σε νιώσω!
να σε πιάσω!
η ευωδία σου γεμίζει το δωμάτιο...
η νεφέλη σου δίνει ζωή στους γκρίζους τοίχους...
Η κατάρα σ'έχει κάνει άπιαστη
μορφή ανέγγιχτη
σε κοιτάω...
σε ακούω...
μα δεν μιλάω·
δεν μιλάω μη χαθείς κι εσύ...
όπως τα σύννεφα περνούν και φεύγουν
έτσι κι εσύ!
ποια κατάρα με τυραννά
ποια κατάρα με κρατά δέσμιο του σκοταδιού;


Σ'ένα δωμάτιο γεμάτο γραμμές,
μορφές ονείρων χαμένων...
ζω.
Θα περιμένω·
περιμένω θάλασσα της ζωής μου
όμορφη.... όμορφη ψυχή μου!

"Αλλιώτικη Εξομολόγηση" Κυριάκος

Ήχοι βουίζουνε στα αυτιά μου...
Καινούργιοι ανέμοι λυσσομανάνε...
ο χρόνος, ο πανούργος γιατρευτής με την πανάκεια του,
γυρίζει να σ' αγκαλιάσει...
Το απαλό αγέρι του.. μέσα στην καταιγίδα που εσύ προκάλεσες, ω θεέ,
παρασέρνει μαζί του ακόμα κι εσένα.. θεόρατη δύναμη της δημιουργίας..
Ξανθέ πρίγκιπα... λευκέ ιππότη.. ποιον νόμιζες θα ξεγελάσεις? Ποια μοίρα θαρρούσες σε έστελνε να σπάσεις δεσμά αιώνια... μαγεμένα?
Δεν είναι επιλογή του καθενός.. τη μοίρα να ορίζει...
Πράξεις.. πράξεις.. πράξεις! Αλληλουχίες γεγονότων σε θέση παντοδύναμου... Η δύναμη σου χάνεται.. όπως κάποτε δημιουργήθηκε... ο έλεγχος σου ξεθωριάζει... μέσα στη σιωπή μιας νύχτας.. στο σκέπασμα ενός ονείρου που ακόμα αντηχάει γλυκά... και που ο απόηχός του γρατζουνάει την καρδιά σαν χορδές ξεκούρδιστης κιθάρας...
Δάκρυα... μικρές δροσοσταλίδες... η αχώριστη παρέα μιας ανθρώπινης ζωής... πόνος.. παντοτινός συνοδοιπόρος... καλύτερος φίλος απ' όλους.. πάντα σε περιμένει.. πάντα σε συντροφεύει... και απλά σιωπά για να λάμψει η αδελφή του... Ευτυχία..!
Μικρέ πλανευτή... τι σόι πράγματα υπόσχεσαι? Τι σόι ον είσαι εσύ? Η αγκαλιά σου με συνθλίβει... με σκοτώνει... γιατί είναι αόρατη... ονειρεμένη.. μα μακρινή... Στα κομμάτια η λογική του κόσμου.. Το ονομά σου θα φωνάζω... και ύστερα.. θα κλάψω...
Ζωή κλεμμένη.. κρυστάλλινες υποσχέσεις... προϊόντα ενός υδάτινου κόσμου... υπερβατού! Νύχτες.. νύχτες... νύχτες! Ημερολόγια γραμμένα σε πορσελάνινες επιφάνειες... γλυκά και όμορφα μα εύθραυστα! Σκέψεις στη θέση τυράννου... προσταγές αλλόκοσμες... φωνές παραινετικές... προϊόν μιας ελεήμονος διανοίας.. μα όχι του Θεού, του Κτίστη του Παντός... μια ειλικρινή αλήθεια... προϊόν μιας διψασμένης παρουσίας... μια ανήκουστη ευχή χαμένη στο τίποτα του κάτι... λόγια αέρινα.. ποτέ ακουσμένα από ανθρώπινο αυτί... έξυπνο παιχνίδι μικρών νεράιδων... παιχνιδιάρικων αιθέρινων πλασμάτων...
Πόλεμος! Σκοτάδι... κάτι θυμίζει λίγο από σπίτι... Μικρή η διαφορά της πραγματικότητας από εδώ... Χα! Πραγματικότητα..... πλάνη.. πλάνη... πλάνη! Τα μάτια μου θα κλείσω... ως το τρία.. και όλοι έχετε φύγει! 3...2...1...

"Συνάντηση" του Κυριάκου

Μαυροφορεμένες φιγούρες τριγυρνάνε στα σοκάκια μιας ερημωμένης πόλης... Ο αέρας του φθινοπώρου παρασέρνει κίτρινα φύλλα... πεσμένα από δέντρα άλλοτε περήφανα. Η σιωπή κυριαρχεί... μόνο ένας αμυδρός πένθιμος ήχος καμπάνας σπάει την τόση μονοτονία... “Αχ... τίποτα κι εδώ...” σκέφτεται αυτός ο παράξενος ταξιδιώτης. Το φως όλο και λιγοστεύει... “Προχώρα!”. Μια αλλόκοσμη διαταγή σπρώχνει αυτόν τον νέο γέροντα σε ένα παράξενο δρομάκι. Το τέλος του φαίνεται αχανές... “Παράξενο...”. Ένας δρόμος ξένος και γνωστός... εγκαταλελειμένα σπιτάκια... παλίες σωριασμένες ευτυχίες... Τέλη ζωών και οικογενειών... δρόμων και μονοπατιών πολύ παράξενων... “Έτσι είναι η Πόλη του Φύλακα” ακούγεται πάλι η αλλόκοσμη όμορφη φωνή. Τα μάτια του ταξιδιώτη γεμίζουν δάκρυα... Ένας ξένος πόνος τρυπάει τα σωθικά του! Προχωράει... Ξαφνικά ο δρόμος τελειώνει σε έναν γκρεμό... Μια κουκουλομένη φιγούρα ατενίζει το κενό... Από κάτω ο ταξιδιώτης βλέπει κάτι πρωτόγνωρο... Και πια η καρδιά του σπάει σε κομμάτια... Το κενό τον γεμίζει και δεν μπορεί να πιστέψει τούτην την καταστροφή. “Το Τέλος της Επιθυμίας” ψιθυρίζει παρηγορητικά η φωνή... Οι λυγμοί δεν του δίνουν περιθώριο για ανάσα... Από κάτω χάσκουν άψυχα κορμιά ανθρώπων κάθε ηλικίας... Σπίτια σπασμένα σε μπάζα... Χαμόγελα και φωνές έχουν χαθεί σε αυτό το απόκοσμο τέλος... Γνώριμες παρουσίες χάσκουν νεκρές στα ερείπια ονείρων και ζωών περασμένων... Η μορφή ζητάει βοήθεια και συγγνώμη... Τίποτα δεν ήταν στο χέρι του... Γιατί ποτέ δεν του δόθηκε τέτοια δύναμη... Δύναμη επιλογής... Η μαυροφορεμένη φιγούρα γυρνάει και κοιτάει τον ταξιδιώτη.... Βγάζει την κουκούλα και αποκαλύπτεται μια γυναίκα... με δακρυσμένα μάτια και με βραχνή φωνή τρέχει στην αγκαλιά του ταξιδιώτη... “Δεν άντεχα άλλο μόνη μου άνθρωπε! Δεν άντεχα! Πόσο μου έλειψες.. πόσο....!”. Ο ταξιδιώτης δεν ήξερε την κοπέλα... Μα την ένιωθε τόσο κοντά του... τόσο δική του... Ξάφνου όλα άστραψαν... Όλα παραδώθηκαν σε έναν ξέφρενο χορό αναγέννησης και εξέλιξης... Η φωνή μίλησε για τελευταία φορά μέσα του... “Άξιος να εισέλθεις στην Χρυσή Πόλη! Τώρα πορεύσου μόνος σου με όσα διδαχτήκαμε ταξιδιώτη...”. Τα όνειρα ζωντάνεψαν... ο χρόνος χάθηκε, μα πράγματι δεν υπήρξε ποτέ! Όλα έγιναν ένα και με έναν ήχο ασταμάτητο, έναν παλμό που όλο και δυνάμωνε, όλα ενώθηκαν στο ένα κι αυτό άτομο... “Άγνωστε Αναζητητή! Προχώρα στο δρόμο που χάραξες! Προχώρα...”.

Κυριάκος ξανά

Πώς μπορείς να δεις με ρομαντισμό την απόσταση; Σε ένα σύμπαν που όλα ρέουν... όλα κινούνται και όλα δονούνται, πώς στ' αλήθεια μπορείς να είσαι σίγουρος ότι όλα θα είναι ίδια; Οι άνθρωποι αλλάζουν... οι καταστάσεις τους αλλάζουν! Όλα αυτά τα συναισθήματα, όλες αυτές οι δοκιμασίες χτίζουν έναν χαρακτήρα που τελικά... ίσως και να μην είναι ο καθένας μας υπαίτιος γι΄αυτόν.
Όμως, χωρίς αισιοδοξία κανείς δεν μπορεί να ζήσει. Ευκαιρίες θα φύγουν και επιλογές θα χαθούν, το θέμα είναι να μπορέσουμε να κερδίζουμε τις περισσότερες! Μέσα σ' αυτόν τον αέναο πόλεμο για λύτρωση, για ζωή και για ευτυχία, τρία όνειρα στην πραγματικότητα άπιαστα κι απατηλά, κανείς διαγράφει το δικό του ταξίδι στη Λεωφόρο των Κόσμων με μια κατάρα να τον κυνηγά και να τον τυφλώνει... την άγνοια του ποιος είναι στα αλήθεια.... Ποιος είμαι τελικά; Τί κάνω; Γιατί διάλεξα να είμαι εδώ και προπάντων..... Πού πάω; Ερωτήσεις που άλλοτε ήταν ρητορικές, τώρα αποτελούν το κέντρο της ύπαρξης μας. Άπληστος ο άνθρωπος.
Σε όλο το ταξίδι... το φύσει μοναχικό, πάντα ψάχνουμε τον παντοτινό συνοδοιπόρο, τον άνθρωπο εκείνο που θα αφιερώσει το ταξίδι του, όχι για να φτάσει στο τέλος, αν τελικά υπάρχει πράγματι, αλλά για να βοηθήσει εσένα, άνθρωπε, να φτάσεις στο δικό σου... τέλος. Εγωιστής ο άνθρωπος.
Μα τότε αυτός που θέλει πράγματι να βοηθήσει, να αφιερωθεί στον... συνοδοιπόρο του, σα να τον προστάζει μια ψεύτικη ειμαρμένη, μια μοίρα κατά τα φαινόμενα άδικη, στ' αλήθεια που υπάγεται; Πού ανήκει και ποια η ταυτότητα αυτού; Αβοήθητος ο άνθρωπος.
Σαν περιπλανόμενη κατάρα... σε ερήμους ατελείωτες και εχθρικές... υπάρχει ένας άνθρωπος που σε περιμένει. Κρίνε άνθρωπε τον εφιάλτη σου! Κρίνε και το όνειρό σου. Η επιλογή είναι δική σου και ο κριτής σου κρύβεται κάπου πέρα από τις αμφιβολίες σου. Μην ανησυχείς... Για όλους μας είναι γνώριμη η μορφή του. Μην τρομάζεις... φύσει αδύνατο να τον αποφύγεις...
Οι σκέψεις, απ' την άλλη, μοιάζουν κάπως παράξενες. Εδώ, στο κέντρο του κόσμου, τί είναι το αληθινό και τι το ψεύτικο; Είμαστε κι εμείς σκέψεις, μαριονέτες ή όντα υπαρκτά; Ένα να θυμάσαι και ποτέ μην το ξεχάσεις. Ό,τι κι αν γίνει, ό,τι κι αν συμβαίνει, η ύπαρξη και η επιβίωση σου βρίσκεται στα χέρια σου. Άνθρωπε πάντα γι' αυτό να προσπαθείς! Γιατί κι αν ακόμα χαθείς μέσα σ' αυτήν την αχανή Λεωφόρο, τουλάχιστον θα ξέρεις ότι είσαι εκεί! Μα αν χαθείς και απ' αυτό το κατά τ' άλλα γνώριμο έδαφος και το μέρος σου φαίνεται ξένο... τότε λυπάμαι... εσένα και εμένα για την θλίψη που κυρίευσε πριν αιώνες το γένος μας.... Το τέλος, μακρινό ή κοντινό, έρχεται και κανένας μας δεν θα το αποφύγει ποτέ.
Ατέρμων ο κύκλος των ερωτημάτων...

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

"ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ" από τον φίλο μου Κυριάκο, ένα μικρό παιδί με μεγάλο ποιητικό ταλέντο...

Ψυχεδέλεια

by Kyriakos Sampag on Wednesday, 30 November 2011 at 00:29
Το μισος, ο μαυρος έρωτας που τυφλώνει το πλήθος, οι αιώνιες μαγεμένες αλυσίδες που κρατούν το βασίλειο της λήθης μακρυά από το δώρο της φύσης...
  μα ακόμα και οι αλυσίδες που είναι τυλιγμένες γύρω σου και σε κάνουν να πονάς... Και ποιος είναι ο φύλακας άγγελος σου που θα σε σώσει από την αυτοκαταστροφή?
  Τα μαύρα πλοκάμια απλώθηκαν στα εσώτερα βασίλεια... το χώμα, που άλλοτε ανάβλυζε αρώματα Ανατολής, κάποια ξεχασμένα όνειρα παλιών εποχών, γεμάτο πίσσα αγκομαχά.... καταρρέει.. και στη θέση του κρατήρες θλίψης... φωλιασμένο μίσος που αρρωσταίνει τη γη σου άνθρωπε... πόνος... πόνος! Αχνοί ψίθυροι γεμίζουν τον αέρα.... ελπίδα? ή όνειρο απατηλό?
 Και αν είναι όνειρο.. ποιος θα ήθελε να ξυπνήσει; Ποιο ον θα ήθελε να δει αυτή την οδυνηρή πραγματικότητα που γεμίζει τις άδειες καρδιές με μίσος και μοχθηρία? Άνθρωπε, μην ξυπνάς.. Η αλήθεια πονάει...
 Μα ποιος ποτέ αντιστάθηκε στο άγνωστο? Τα μάτια ανοίγουν... και το τέλος πλησιάζει.. μια βαθιά ανάσα και οι ψίθυροι γίνονται βόμβος, ο βόμβος μπουμπουνητό, το μπουμπουνητό σεισμός! Και η γη σκίζεται! τώρα φως... μόνο φως... το τίποτα? το κάτι ? Έρωτας? Απάτη?
  Τι είναι αυτό που ρίζωσε βαθιά μέσα μου; ο πόνος, ή η αγάπη...; ή και τα δυο; Χάνομαι.. Βυθίζομαι... Όλα σκοτεινιάζουν. Και εγώ φεύγω... Εγκαταλείπω ή παλεύω?
Οι εσώτερες δυνάμεις μου λαμβάνουν τώρα δράση! Κόκκινο! το νερό της ζωής πνίγει την ύπαρξή μου! Βοήθεια.. ακούστηκε, ψίθυρος η φωνή.... Νερό.. παντού νερό! Εν μέσω τρικυμίας αναβλύζω... κάτι από παραμύθι θυμίζει το τοπίο! Μια λέξη βουίζει στο μυαλό μου... Σωτηρία! Τις σειρήνες... όχι άλλες σειρήνες!
Ακούω τις φωνές τους και φοβάμαι.. Φωνές παντού. Τα γλυκά πρόσωπα τους με κοιτούν. Ξέρω πως είναι λάθος μα το χέρι μου φτάνει στο δικό τους. Και τότε βλέπω μόνο τέρατα γύρω μου. Τα νερά αγριεύονται και εγώ πνίγομαι. Θωλό το τοπίο. Το παραμύθι γίνεται εφιάλτης και τα όνειρα γκρεμίζονται.
Γιατι? Καρφί στην καρδιά μου! ΓΙΑΤΙ? Πάλι στο τίποτα.... σωτήρα άγγελέ μου! ΒΟΗΘΕΙΑ! Σε θέλω.. πάντα σε θέλω... γιατί δεν είσαι εδώ? Γιατί τα μάτια σου με άφησαν καρδιά μου? Γιατί τα μάτια σου, πηγή αγάπης, γίναν συντριβάνι μαύρο? Γιατί, γιατί , γιατί? Το μάτια σου... η υπόσχεσή σου.... ξανά αλυσίδες... η πληγή άνοιξε.... κατόρθωμα μεγάλο... το βέλος έσπασε... τα δεσμά δε λύθηκαν... ποτέ!
Τα δεσμά... Αιώνιες πληγές στο σώμα... Μα πιο πολύ στην ψυχή! Ψάχνω να βρω το γαλάζιο και βλέπω μόνο μαύρο. Και φοβάμαι. Η φωνή χάνεται. Και ο πόνος μεγαλώνει. Λείπεις και νιώθω πως χάνομαι. Που είσαι; Γιατί σε άφησα να φύγεις καρδιά μου; Ανοίγω τα μάτια μα εύχομαι να έμεναν για πάντα κλειστά. Συγχώρεσε με που είμαι εγώ και όχι αυτό που αναζητούσες.
Κι αυτό απάτη! Συνειδητοποιώντας την ύπαρξή μου κατάλαβα πως σκοπός είναι η αλλαγή... πάντα στόχος το μετά! Και το τώρα? τίποτα για το τώρα... το τώρα είναι παρελθόν και το μέλλον άπιαστο.... αδικία! ΑΔΙΚΙΑ! ΑΔΙΚΙΑ! Οι φωνές ουρλιάζουν στα αυτιά μου! Το Μαύρο Πέπλο εκεί... απαράλλαχτο.. ατελείωτο... Θάλασσα Σκοτεινή! Δώσε Θεέ μου κάτι από εσένα... δώσε Θεέ μου! Και η καρδιά φεύγει απ' το σώμα.. γιατί η καρδία είναι που μένει... η καρδιά ποτέ δεν μου άνηκε... Άγγελε του Ελέους! Ιδού η αποστολή σου... το άψυχο κορμί σου αιώνια θα κείτεται εδώ.... αιωνία σου η μνήμη... Αιώνα Μέγιστε! Αιώνα... απατεώνα.
Η καρδιά δεν ήταν ποτέ δική μου. Ανήκε σε άλλον από την αρχή, απλά δεν το είχα καταλάβει. Όταν διαπίστωσα ότι πάνω της είχε το όνομα σού ήταν αργά. Είχα πονέσει. Και ξαφνικά δάκρυα. Κοιτάζω τον καθρέφτη. Βλέπω ένα πρόσωπο θωλό που ζητάει απεγνωσμενα βοήθεια... Γιατιιιιί? είναι άδικο, φωνάζω μα δεν ακούγομαι. Η φωνή μου χάνεται στο πλήθος. Σε ένα πλήθος που βλέπω αλλά δεν νιώθω. Λείπεις εσύ. ΓΙΑΤΙ; Τα μάτια κλέινουν και το αίμα που κυλάει στις φλέβες μου βάφει το σκοτάδι με ένα πορφυρό χρώμα. Ταξίδι ή τέλος;
Το χειροκρότημα είναι βαθύ και μακρόσυρτο... Μεγάλες δόξες! Επεφημίες..! Λουλούδια ψεύτικα πετάνε εδώ κι εκεί.... να καλυφθεί η μεγαλομανία και ο εγωισμός.. άνθρωπε.. άνθρωπε!!! Οι κουρτίνες πέφτουν.. η παράσταση έλαβε τέλος! Το πλήθος αποχωρεί.. τα φώτα σβήνουν... και το τοπίο αλλάζει! Το Θέατρο της ζωής σου έλαβε τέλος! Και τώρα αρχίζει η απολογία.... Γιατί? Η ζυγαριά κλείνει προς το μέρος σου... Γιατί? Τα λάθη απαριθμούνται... Γιατί? η τυφλή κυρία τρέφει συναισθήματα που δεν θες να αγγίξεις... το βλέμμα της ανύπαρκτο μα διαπεραστικό... Γιατί? Τρόμος σε γεμίζει.. Γιατί? Δεν είναι αυτό που νομίζεις..
Ήρθε το τέλος και φοβάσαι. Τρομάζεις μόνο με την σκέψη δειλέ άνθρωπε!! τρέχεις... Προσπαθείς να ξεφύγεις. Για πρώτη φορά στην ζωή σου προσπαθείς. Μα ποια ζωή; εκείνη χάθηκε και σκορπίστηκε στην άβυσσο σαν σκόνη. Σκόνη; Έρημος μπροστά σου. Η ψυχή σου βρίσκεται κάπου εκεί. Αλλά που; Αυτοκαταστροφή για άλλη μια φορά; Ή προσπάθεια για το ακατόρθωτο?
Η έρημος ακατανόμαστη μα γνωστή! Εδώ... που ο εγωισμός στραγγαλίζεται σαν μωρό στην κούνια.. εδώ που η προσωπικότητα δεν έχει λόγο ύπαρξης.. εδώ που το σκοτάδι είναι ο μόνος δρόμος... και η επιστροφή αδύνατη... Το τέλος βρίσκεται στη γνώση, η ελπίδα στη θέωση... μα η θεική βοήθεια λαμβάνει τέλος... και τώρα.. ΜΟΝΟΣ!
Για μια ακόμα φορά μόνος. Δεν υπάρχει κανένα συναίσθημα παρά μόνο μίσος. Για τον εαυτό σου. Εσύ ευθύνεσαι που έφτασες ως εδώ. Βουλιάζεις σε μια θάλασσα και πλοκάμια τυλίγονται γύρω σου. Κοφτερά δόντια παντού. Μα δεν φοβάσαι. Τι χειρότερο από την ζωή? ο θάνατος? αναρωτιέσαι μα δεν κινείσαι. Περιμένεις. Κλείνεις τα μάτια, ψιθυρίζεις "σ'αγαπώ" και περιμένεις. Τελος?
Ο δρόμος μονόδρομος! Μόνο μπροστά! Καταλαβαίνεις ότι η μοναξιά είναι αρετή... η αγάπη είναι πίσω.. και τα πάντα μπροστά! Η Χρυσή Πόλη με τις αστραφτερές σκεπές πλέον κατέρρευσε... ο άγγελος σου έγινες εσύ! Και το νόημα ύπαρξης είναι λίγο πριν το τέλος... Μπροστά λοιπόν! Αν τα θες όλα, πιάσε τα! Ακόμη μια δοκιμασία.... Στην έρημο η απάντηση! Στην έρημο το κλειδί! Στο μετά η σωτηρία.. στο στέμμα τα πάντα.... Στην κορφή λοιπόν! Ή τώρα ή ποτέ ξανά!
Ίσως και προς το τέλος να κατάλαβες.. ίσως δεν είναι πολύ αργά. ΙΣΩΣ. Βαδίζεις, ξέροντας πως πας στο κενό και στο τίποτα. Αλλά δεν έχεις άλλη επιλογή. Η πρόκληση μεγαλώνει. Λίγα βήματα ακόμα και το βασανιστήριο τελειώνει. Μα θες να τελειώσει; Τώρα που εμαθες να πονάς αξίζει να χαθείς; ΙΣΩΣ.
Η απόφαση πάρθηκε... και ξαφνικά σιωπή... δυο γλυκά χέρια σε αγγίζουν... ένα γλυκό τραγούδι σε ξυπνάει... Όνειρο? Όλα ένα όνειρο? Το μέρος φαίνεται γνώριμο.... η αυγή από τις χαραμάδες εισβάλει στο δωμάτιο... οι τοίχοι παίρνουν πίσω το χρώμα τους... η ζωή σου βγάζει φτερά.... η πρώτη λέξη που σου έρχεται... Έμαθα... έμαθα? Ποιος στα αλήθεια νοιάζεται? Καλημέρα.
Αναρωτιέσαι αν έμαθες. Μα ναι έμαθες.
Ακουμπάς τα χέρια που είναι δίπλα σου, λες ψυθυριστά ένα σ'αγαπώ και χαμογελάς. Καλημέρα.
Άβυσσος η ψυχή μας...

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

"Νύχτες" Κ.Μόντη


Καλά, θ’ απορροφήσουν κάτι από την έγνοια σου
η μέρα, η κίνηση, η δουλειά σου, οι φίλοι
και θα μπορέσεις ύστερα να πας
σε κάνα θέατρο ή κέντρο ή όπου αλλού.


Όμως όταν τελειώσουν όλα,
τα θέατρα και τα κέντρα κλείσουν
και πουν οι φίλοι καληνύχτα
και πρέπει να γυρίσεις πια στο σπίτι, τι θα γίνει;


Το ξέρεις πως σκληρή, αδυσώπητη
σε περιμένει στο κρεβάτι σου η έγνοια.
Θα ‘σαι μονάχος.
Και τότε θα λογαριαστείτε,
θες ή δεν θες θα μπουν κάτω όλα να λογαριαστείτε.
Θα ‘ σαι μονάχος.
Κι ανυπεράσπιστος απ’ τα θέατρα και τα κέντρα
κι απ’ τη δουλειά σου και άλλες φίλους.
Σε περιμένει στο κρεβάτι σου η έγνοια.
Θα ‘ρθεις, δεν γίνεται. Είν’ τόσο σίγουρη γι’ αυτό και σε περιμένει.
Είναι στο σπίτι και σε περιμένει.

Κ. Μόντης

ΠΡΟΣ ΦΙΛΟΛΟΓΟ ΜΕΛΕΤΗΤΗ ΠΟΙΗΣΗΣ


Αν πραγματικά βρήκες είκοσι λάμδα στο ποίημα
Με προβληματίζεις,
Αν πραγματικά βρήκες είκοσι δέλτα
Με προβληματίζεις πολύ σοβαρά.

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2011

Γιατί ο "Ήλιος ο Πρώτος";

Πρόκειται για εμμονή;Ίσως...Αυτή η συλλογή έχει συνυφανθεί με τα γεγονότα του πιο δύσκολου χρόνου της ζωής μου...Η ενασχόληση μαζί της είναι λυτρωτική,μου μεταγγίζει την αισιοδοξία και την λατρεία για τη ζωή του αγαπημένου μου Ελύτη.
Κάθε βίντεο είναι μια ερμηνεία...εντελώς προσωπική και σχετική με τα δικά μου βιώματα. Μέσα από την Ποίηση νιώθω πως παράγω μια άλλη Ποίηση...μια και δεν ζωγραφίζω, ούτε γράφω ποιήματα...έτσι δημιουργώ κι εγώ αυτό που μπορώ..παράγω το δικό μου κείμενο, το δικό μου νόημα, μέσα από το δημιούργημα του Ποιητή.

ΔΙΝΩ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ_0001.wmv

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Πάει καιρός που ακούστηκεν η τελευταία βροχή
Πάνω από τα μυρμήγκια και τις σαύρες
Τώρα ο ουρανός καίει απέραντος
Τα φρούτα βάφουνε το στόμα τους
Της γης οι πόροι ανοίγουνται σιγά σιγά
Και πλάι απ' το νερό που στάζει συλλαβίζοντας
Ένα πελώριο φυτό κοιτάει κατάματα τον ήλιο!

Ποιος είναι αυτός που κείτεται στις πάνω αμμουδιές
Ανάσκελα φουμέρνοντας ασημοκαπνισμένα ελιόφυλλα
Τα τζιτζίκια ζεσταίνονται στ' αυτιά του
Τα μυρμήγκια δουλεύουνε στο στήθος του
Σαύρες γλιστρούν στη χλόη της μασχάλης
Κι από τα φύκια των ποδιών του αλαφροπερνά ένα κύμα

Σταλμένο απ' τη μικρή σειρήνα που τραγούδησε:

Ω σώμα του καλοκαιριού γυμνό καμένο
Φαγωμένο από το λάδι κι από το αλάτι
Σώμα του βράχου και ρίγος της καρδιάς
Μεγάλο ανέμισμα της κόμης λυγαριάς
Άχνα βασιλικού πάνω από το σγουρό εφηβαίο
Γεμάτο αστράκια και πευκοβελόνες
Σώμα βαθύ πλεούμενο της μέρας!

Έρχονται σιγανές βροχές ραγδαία χαλάζια
Περνάν δαρμένες οι στεριές στα νύχια του χιονιά
Που μελανιάζει στα βαθιά μ' αγριεμένα κύματα
Βουτάνε οι λόφοι στα πηχτά μαστάρια των νεφών

Όμως και πίσω απ' όλα αυτά χαμογελάς ανέγνοια
Και ξαναβρίσκεις την αθάνατη ώρα σου

Όπως στις αμμουδιές σε ξαναβρίσκει ο ήλιος

Όπως μες στη γυμνή σου υγεία ο ουρανός.

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

ΚΛΙΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ - ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ.wmv

"ΚΛΙΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ" ΕΛΥΤΗΣ

Όλα τα σύννεφα στη γη εξομολογήθηκαν
Τη θέση τους ένας καημός δικός μου επήρε

Κι όταν μες στα μαλλιά μου μελαγχόλησε
Το αμετανόητο χέρι

Δέθηκα σ' έναν κόμπο λύπης.


Η ώρα ξεχάστηκε βραδιάζοντας

Δίχως θύμηση

Με το δέντρο της αμίλητο

Προς τη θάλασσα

Ξεχάστηκε βραδιάζοντας

Δίχως φτερούγισμα

Με την όψη της ακίνητη

Προς τη θάλασσα

Βραδιάζοντας

Δίχως έρωτα

Με το στόμα της ανένδοτο

Προς τη θάλασσα

Κι εγώ - μες στη Γαλήνη που σαγήνεψα.

Απόγευμα

Κι η αυτοκρατορική του απομόνωση

Κι η στοργή των ανέμων του

Κι η ριψοκίνδυνη αίγλη του

Τίποτε να μην έρχεται Τίποτε

Να μη φεύγει

"ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ"

Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν
και τάκλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό,
με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά -
έτσ’ η επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν
χωρίς να εκπληρωθούν· χωρίς ν’ αξιωθεί καμιά
της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό.

"Εκόμισα εις την Τέχνην" Κ.Π.Καβάφη

Κάθομαι και ρεμβάζω. Επιθυμίες κ' αισθήσεις
εκόμισα εις την Τέχνην - κάτι μισοειδωμένα,
πρόσωπα ή γραμμές· ερώτων ατελών
κάτι αβέβαιες μνήμες. Ας αφεθώ σ' αυτήν.
Ξέρει να σχηματίσει Μορφήν της Καλλονής·
σχεδόν ανεπαισθήτως τον βίον συμπληρούσα,
συνδυάζουσα εντυπώσεις, συνδυάζουσα τες μέρες.

"Αναζητώντας τη σημασία της ποιητικής τέχνης στο έργο του Καβάφη" της Ειρήνης Σπυριδάκη

http://www.artmag.gr/art-articles/provlimatismoi/269-kavafis?showall=1

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

A la manière de… Οι μιμήσεις του Πλάτωνα Χαρμίδη (Ναπολέων Λαπαθιώτης)

http://www.sarantakos.com/liter/lapathiotis/manierde.html

A la manière de… Οι μιμήσεις του Πλάτωνα Χαρμίδη (Ναπολέων Λαπαθιώτης)

http://www.sarantakos.com/liter/lapathiotis/manierde.html

Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ.wmv

ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

http://pandoxeio.com/2011/06/09/vlavianoschryssopoulos/

Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

Η ΕΝΑΣΤΡΗ ΝΥΧΤΑ ΣΕ ΠΑΖΛ



Δημοσίευση του γιού μου. All rights reserved to my son

Ένα και δυό: τη μοίρα μας δεν θα την πει κανένας!

Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ‘ τα χέρια
Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν
Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει μαγνήτης το γνωρίζουμε
Κι αν είναι αυτό που μας πονάει κακό το ‘χουμε νιώσει
Εμείς τη λέμε τη ζωή πηγαίνουμε μπροστά
Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε


Ένα και δυό: τη μοίρα μας δεν θα την πει κανένας
Ένα και δυό: τη μοίρα του ήλιου θα την πούμ’ εμείς!

ΕΛΠΙΔΑ...

Δώσε το χέρι σου –πριν συναχτούν πουλιά
Στους ώμους των ανθρώπων και το κελαηδήσουνε
Πως επιτέλους φάνηκε να ‘ρχεται από μακριά
Η ποντοθώρητη παρθένα Ελπίδα!
Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν
...Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες
Φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι
Σίδερο με τι πέτρες τι αίμα και τι φωτιά
Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδούμε!See more

Τα περιστέρια που φέρνουν καλά μηνύματα!

Ξέρεις, κάθε ταξίδι ανοίγεται στα περιστέρια
Όλος ο κόσμος ακουμπάει στη θάλασσα και τη στεριά
Θα πιάσουμε το σύννεφο θα βγούμε από τη συμφορά του χρόνου
Από την άλλην όψη της κακοτυχιάς
Θα παίξουμε τον ήλιο μας στα δάχτυλα
...Στις εξοχές της ανοιχτής καρδιάς
Θα δούμε να ξαναγεννιέται ο κόσμος!

Κάτω στης Μαργαρίτας τ' αλωνάκι_0001.wmv



Θα ήθελα κάποιος να αποκρυπτογραφήσει την αφανή γεωμετρία του ποιήματος...

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

VAN GOGH'S OLIVE TREES, WILLOWS AND WHEAT FIELD

Starry Starry Night



Starry, starry night.
Paint your palette blue and grey,
Look out on a summer's day,
With eyes that know the darkness in my soul.
Shadows on the hills,
Sketch the trees and the daffodils,
Catch the breeze and the winter chills,
In colors on the snowy linen land.

Now I understand what you tried to say to me,
How you suffered for your sanity,
How you tried to set them free.
They would not listen, they did not know how.
Perhaps they'll listen now.

Starry, starry night.
Flaming flowers that brightly blaze,
Swirling clouds in violet haze,
Reflect in Vincent's eyes of china blue.
Colors changing hue, morning field of amber grain,
Weathered faces lined in pain,
Are soothed beneath the artist's loving hand.

Now I understand what you tried to say to me,
How you suffered for your sanity,
How you tried to set them free.
They would not listen, they did not know how.
Perhaps they'll listen now.

For they could not love you,
But still your love was true.
And when no hope was left in sight
On that starry, starry night,
You took your life, as lovers often do.
But I could have told you, Vincent,
This world was never meant for one
As beautiful as you.

Starry, starry night.
Portraits hung in empty halls,
Frameless head on nameless walls,
With eyes that watch the world and can't forget.
Like the strangers that you've met,
The ragged men in the ragged clothes,
The silver thorn of bloody rose,
Lie crushed and broken on the virgin snow.

Now I think I know what you tried to say to me,
How you suffered for your sanity,
How you tried to set them free.
They would not listen, they're not listening still.
Perhaps they never will...

William Walton: Siesta (1926)



Μουσική εμπνευσμένη από τον πίνακα Siesta του Vincent Van Gogh.

ANTONIO VIVALDI ~SUMMER~ (full)



Antonio Vivaldi (1678-1741) is known for his inspirational songs called "The Four Seasons". "Spring" ("La primavera"), "Summer" ("L'estate"), "Autumn" ("L'autunno") and "Winter" ("L'inverno") are some of the his most popular creations and they were written to go along with four sonnets called, of course, Spring, Summer, Autumn and Winter.

Summer Sonnet:
"Under a hard Season, fired up by the Sun
Languishes man, languishes the flock and burns the pine
We hear the cuckoo's voice; then sweet songs of the turtledove and finch are heard.
Soft breezes stir the air... but threatening north wind sweeps them suddenly aside.
The shepherd trembles, fearing violent storms and his fate.
The fear of lightning and fierce thunder
Robs his tired limbs of rest
As gnats and flies buzz furiously around.
Alas, his fears were justified
The Heavens thunders and roar and majestically
Cuts the head off the wheat and damages the grain."

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Αυτές τις μέρες ασχολούμαι πολύ με τον Ελύτη...Βρίσκω στοιχεία στα ποιήματά του που περιγράφουν την ψυχολογική μου κατάσταση και με γεμίζουν αισιοδοξία και αγωνιστικότητα...Πολύ θα ήθελα να ανοίξει ένας ποιητικός διάλογος...

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

"Εν πορεία προς την Σινώπην" Κ.Π.Καβάφης (1928)

Ο Μιθριδάτης, ένδοξος και κραταιός,
μεγάλων πόλεων ο κύριος,
κάτοχος ισχυρών στρατών και στόλων,
πηγαίνοντας προς την Σινώπην πέρασε από δρόμον
εξοχικόν, πολύ απόκεντρον
όπου ένας μάντις είχε κατοικίαν.

Έστειλεν αξιωματικό του ο Μιθριδάτης
τον μάντι να ρωτήσει πόσα θ’ αποκτήσει ακόμη
στο μέλλον αγαθά, πόσες δυνάμεις άλλες.

Έστειλεν αξιωματικό του, και μετά
προς την Σινώπην την πορεία του ξακολούθησε.

Ο μάντις αποσύρθηκε σ’ ένα δωμάτιο μυστικό.
Μετά περίπου μισήν ώρα βγήκε
περίφροντις, κ’ είπε στον αξιωματικό,
«Ικανοποιητικώς δεν μπόρεσα να διευκρινίσω.
Κατάλληλη δεν είν’ η μέρα σήμερα.
Κάτι σκιώδη πράγματα είδα. Δεν κατάλαβα καλά. —
Μα ν’ αρκεσθεί, φρονώ, με τόσα που έχει ο βασιλεύς.
Τα περισσότερα εις κινδύνους θα τον φέρουν.
Θυμήσου να τον πεις αυτό, αξιωματικέ:
με τόσα που έχει, προς θεού, ν’ αρκείται!
Η τύχη ξαφνικές έχει μεταβολές.
Να πεις στον βασιλέα Μιθριδάτη:
λίαν σπανίως βρίσκεται ο εταίρος του προγόνου του
ο ευγενής, που εγκαίρως με την λόγχην γράφει
στο χώμα επάνω το σωτήριον Φεύγε Μιθριδάτα.»

H KYΠPOΣ TOY ΣEΦEPH, TO EΛΛAΔIKO BΛEMMA KAI H KABAΦIKH ANYΠOTAΞIA του Μ. Κωνσταντίνου

Η ποιητική της εθνοκατασκευής (nation building) ταυτίστηκε με την μοίρα του έθνους-κράτους έτσι που σήμερα η κρίση του τελευταίου να σημαίνει ουσιαστικά και την ολοκλήρωση του κύκλου της εθνικής ποιητικής και των μανδαρίνων διανοουμένων. Αντίθετα, η νεομοντέρνα προβληματική της πολιτειακής ομοσπονδίωσης κραματικών ταυτοτήτων και υπο-πολιτισμικών πυλώνων, βρίσκει στην καβαφική ποιητική τού «εν μέρει…» την προδρομική της δικαίωση.
http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:rZL037Tr6xYJ:www.theseis.com/index.php%3Foption%3Dcom_content%26task%3Dview%26id%3D826%26Itemid%3D29+%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%80%CE%B1%CE%BB%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1+%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%AC+%CE%BA%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CF%86%CE%B7&cd=25&hl=el&ct=clnk&gl=gr&source=www.google.gr

Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΜΟΥ

poeticsearch: ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΜΟΥ: "Ό, τι κι αν κάμεις, όπου να δράμεις, απ’ όποιο γένος, δικός μου ή ξένος, του κάκου! Εμπρός σου πάντα θα μ’ έχεις, πίσω μου τρέχεις. Τ..."

"ΔΑΡΕΙΟΣ" Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗ

Κι εκεί που νόμιζα ότι είμαι η μόνη που βλέπω πίσω από τα προσωπεία του Καβάφη τον Παλαμά,ανακαλύπτω με ανείπωτη χαρά στο διαδίκτυο την περιοδική έκδοση των εκδόσεων ΖΗΤΗ "Εκπαιδευτικοί Προβληματισμοί".Στο 9ο τεύχος τους τον Οκτώβριο του 2001 βρήκα την ερμηνευτική πρόταση του φιλολόγου Τάσου Τσέκου για τον "Δαρείο"του Καβάφη, όπου με πλήρη βιβλιογραφική στήριξη και ακλόνητα επιχειρήματα θέτει υπό αμφισβήτηση ότι ο Δαρείος αποτελεί προσωπείο του ίδιου του Καβάφη και αποδεικνύει ότι ο Παλαμάς κρύβεται πίσω τον Δαρείο. Δείτε αναλυτικά εδώ: http://www.ziti.gr/docs/ekp_pro_09.pdf

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Μάρτιαι Ειδοί

Τα μεγαλεία να φοβάσαι, ω ψυχή.
Και τες φιλοδοξίες σου να υπερνικήσεις
αν δεν μπορείς, με δισταγμό και προφυλάξεις
να τες ακολουθείς. Κι όσο εμπροστά προβαίνεις,
τόσο εξεταστική, προσεκτική να είσαι.

Κι όταν θα φθάσεις στην ακμή σου, Καίσαρ πια·
έτσι περιωνύμου ανθρώπου σχήμα όταν λάβεις,
τότε κυρίως πρόσεξε σαν βγεις στον δρόμον έξω,
εξουσιαστής περίβλεπτος με συνοδεία,
αν τύχει και πλησιάσει από τον όχλο
κανένας Αρτεμίδωρος, που φέρνει γράμμα,
και λέγει βιαστικά «Διάβασε αμέσως τούτα,
είναι μεγάλα πράγματα που σ' ενδιαφέρουν»,
μη λείψεις να σταθείς· μη λείψεις τους διαφόρους
που χαιρετούν και προσκυνούν να τους παραμερίσεις
(τους βλέπεις πιο αργά)· ας περιμένει ακόμη
κ' η Σύγκλητος αυτή, κ' ευθύς να τα γνωρίσεις
τα σοβαρά γραφόμενα του Αρτεμιδώρου.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

Αιμιλιανός Μονάη, Αλεξανδρεύς, 628-655 μ.Χ.

Με λόγια, με φυσιογνωμία, και με τρόπους

μια εξαίρετη θα κάμω πανοπλία·

και θ’ αντικρύζω έτσι τους κακούς ανθρώπους

χωρίς να έχω φόβον ή αδυναμία.


Θα θέλουν να με βλάψουν. Aλλά δεν θα ξέρει

κανείς απ’ όσους θα με πλησιάζουν

πού κείνται η πληγές μου, τα τρωτά μου μέρη,

κάτω από τα ψεύδη που θα με σκεπάζουν.—


Pήματα της καυχήσεως του Aιμιλιανού Μονάη.

Άραγε να ’καμε ποτέ την πανοπλία αυτή;

Εν πάση περιπτώσει, δεν την φόρεσε πολύ.

Είκοσι επτά χρονώ, στην Σικελία πέθανε.


[1898; 1918]

Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

3-Κ. Π. Καβάφης "Η Σατραπεία" Απαγγελία Αντέλα Μέρμηγκα

"Μόνο..." Ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης

ΠΡΕΒΕΖΑ - ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (by jimkak)

Μίκης Θεοδωράκης - Δημόσιοι υπάλληλοι(Kαρυωτακης)

ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ Αίτηση διορισμού στο δημόσιο